Zor anlar, daha güçlü
bir bağın da başlangıcı olabilir…
Çocuğunun bugün duygularıyla kurduğu ilişki, onun gelecekte kendi duygularıyla kuracağı ilişkinin de temelini oluşturuyor.
Öfke, ağlama, korku ve hayal kırıklığı anlarında çocuğuna nasıl eşlik edebileceğini günlük hayattan örneklerle öğren.
Görmezden geldiğim ya da bilmediğim duyguların adını koymak bile beni mutlu etti.
Bazen onu sakinleştirmek için
diyorsun.
Bazen dikkatini başka bir yere çekmeye çalışıyorsun.
Bazen de duygusu o kadar yoğunlaşıyor ki sen de ne yapacağını bilemez hale geliyorsun.
Belki bütün bunları iyi niyetle yapıyorsun.
Çünkü çocuğunun üzülmesini, öfkelenmesini ya da zorlanmasını istemiyorsun.
Bir an önce sakinleşsin, kendini toparlasın ve hayat devam etsin istiyorsun.
Ama burada üzerinde düşünmen gereken daha önemli bir şey var:
Çocuğun zor bir duygu yaşadığında sadece o anı nasıl geçireceğini değil, o duyguyla nasıl baş edeceğini de öğreniyor.
Ve bunu büyük ölçüde ebeveynleriyle kurduğu ilişkiler içinde öğreniyor.
Çocuklar dünyaya duygularını tanıyarak, anlamlandırarak ve düzenleyerek gelmiyorlar.
Özellikle küçük yaşlarda yoğun bir öfke, korku, üzüntü ya da hayal kırıklığı yaşadıklarında ne olduğunu anlamlandırmak ve kendilerini toparlamak için yetişkinin desteğine ihtiyaç duyuyorlar.
Sen onun yaşadığı duyguyu fark edip adlandırmasına yardımcı olduğunda, duygusunu ifade etmesi için alan açtığında ve yoğun olduğu anlarda yanında kalabildiğinde çocuk zamanla kendi duygularını tanımayı ve düzenlemeyi öğreniyor.
Fakat çocuk sürekli olarak
gibi tepkilerle karşılaşıyorsa, zamanla duygusunu anlamak ve ifade etmek yerine onu bastırmayı, saklamayı ya da davranışlarıyla göstermeyi öğrenebilir.
Ve bu beceriler yalnızca çocuklukta kullanılmıyor.
İhtiyacını söylemek yerine içine atıyor,
öfkesini sağlıklı bir şekilde ifade etmek yerine biriktirip, bir anda patlayabiliyor.
Yani bugün çocuğunun duygusuna nasıl karşılık verdiğin, sadece bugünkü krizle ilgili değil.
Çocuğunun ileride kendi duygularıyla nasıl baş edeceğini öğrenme sürecinin de bir parçası.
Bir çocuk öfkelendiğinde henüz kendi kendine,
“Şu anda çok öfkeliyim, biraz uzaklaşıp sakinleşebilirim.”
diyebilecek durumda olmayabilir.
Önce bunu bizimle deneyimler.
Amaç duyguyu ortadan kaldırmak değil, onunla baş edebilmeyi öğrenmek.
Sen onun yanında kalırsın.
Duygusunu anlamasına yardımcı olursun.
Yaşadığı şeyi kelimelere dökersin.
Gerektiğinde sınır koyarsın ama duygusunu reddetmezsin.
Çocuk tekrar tekrar böyle deneyimler yaşadıkça, zaman içinde senin dışarıdan verdiğin desteği içselleştirmeye ve bunu kendi başına yapmaya başlar.
İşte duygu regülasyonu dediğimiz şey biraz da budur.
Çocuğun duygularını ortadan kaldırmak değil, o duygularla baş edebilecek becerileri geliştirmesine destek olmak.
Çünkü hedefimiz çocuğun hiç öfkelenmemesi, hiç ağlamaması ya da her zaman sakin olması değil.
Hayat boyunca öfkelenecek, üzülecek, korkacak, hayal kırıklığı yaşayacak.
Asıl mesele, bütün bu duygular geldiğinde ne yapacağını öğrenmesi.
Çocuğun bir anda öfkelendiğinde ne söyleyeceğini bilemediğin, ağlaması uzadıkça sabrının tükendiği ya da bir kriz sırasında ne yaparsan yap işe yaramıyormuş gibi hissettiğin zamanlar oluyor.
Belki de bazen çok sakin kalmaya çalışırken bir noktada senin de öfken yükseliyor ve istemediğin halde sesini yükseltiyorsun.
Sonra çocuk sakinleştiğinde dönüp kendine:
“Ben neden böyle tepki verdim?”
diye soruyorsun.
Aslında çoğu ebeveyn çocuğunun duygularını bastırmak istediği için böyle davranmıyor. Çoğu zaman ne yapacağını bilmediği için o duyguyu bir an önce durdurmaya çalışıyor.
Çünkü bize de çocukken çoğu zaman duygularla ne yapacağımız öğretilmedi.
Bu nedenle çocuğunun duygularına farklı bir şekilde eşlik etmeyi öğrenmek, aynı zamanda kendi ebeveynlik kalıplarını fark etmek ve değiştirmek anlamına da geliyor.
Bu soruları yaşayan tek ebeveyn sen değilsin.
10 yaşında oğlum var. Sanki kafamdaki sorular, çıkmazlar, korkular… hepsini nasıl güzel hissettirdiniz.
Asıl mesele “Çocuğumu nasıl sakinleştiririm?” değil.
“Çocuğum şu anda ne yaşıyor ve bu duyguyla baş edebilmesi için benden neye ihtiyacı var?”
Çünkü çocuğun duygusunu ortadan kaldırmak bizim görevimiz değil.
O duyguyu tanımasına, ifade etmesine ve zaman içinde kendi kendine düzenleyebilmesine destek olmak bizim yapabileceğimiz en değerli şeylerden biri.
Ebeveynlerle çalışırken çok sık karşılaştığım bir cümle var:
“Çocuğum böyle anlarda ne yapacağımı bilmiyorum.”
Bunu çok anlaşılır buluyorum. Çünkü bir çocuğun öfkesine, ağlamasına veya krizine eşlik etmek, sadece “doğru cümleyi” bilmekle çözülebilecek bir şey değil.
gerektiriyor.
Bu nedenle bu eğitimi sana yalnızca duygu regülasyonunun ne olduğunu anlatmak için hazırlamadım.
Çocuğun zor bir duygunun içindeyken ne yapabileceğini gerçekten anlayabilmen ve günlük hayatında uygulayabilmen için hazırladım.
Bu eğitimde birlikte şunlara odaklanacağız:
Çocuğunun öfkesinin, ağlamasının, korkusunun ya da hayal kırıklığının arkasında neler olabileceğini anlamayı ele alacağız.
Yoğun duygular sırasında ona nasıl eşlik edebileceğini ve hangi yaklaşımların süreci kolaylaştırıp hangilerinin daha da zorlaştırabileceğini göreceksin.
Duyguyu kabul etmekle davranışı kabul etmek arasındaki farkı görecek, çocuğunun duygularına alan açarken aynı zamanda sınırlarını nasıl koruyabileceğini öğreneceksin.
Kendi duygularını da konuşacağız. Çünkü çocuğun öfkesi yükseldiğinde senin de öfken yükseliyorsa, yalnızca çocuğun regülasyonuna odaklanmak yeterli olmayacaktır.
Ve en önemlisi, çocuğunun senin desteğine ihtiyaç duymadan kendi duygularını düzenlemeye doğru ilerlemesini nasıl destekleyebileceğini konuşacağız.
Çocuğunun duygularını daha kolay fark etmesini ve onlara isim verebilmesini destekleyebilirsin.
diyebilmesinin önünü açabilirsin.
Zorlandığında duygusunu yalnızca davranışlarıyla göstermek yerine, zaman içinde onu kelimelerle ifade etmeyi öğrenmesine yardımcı olabilirsin.
Hayal kırıklığı yaşadığında hemen istediğinin olmasını beklemek yerine, o hayal kırıklığının içinde kalabilmeyi ve zamanla kendini toparlayabilmeyi öğrenmesine destek olabilirsin.
Ve belki de en önemlisi, çocuğun şu deneyimi yaşayabilir:
“Zor duygular yaşadığımda yalnız değilim ve bu duygularla baş edebilirim.”
Bu Becerileri Öğrenmeye Başla
Bu eğitim özellikle
Çocuğunun öfke ve ağlama krizleri karşısında ne yapacağını bilemeyen,
Çocuğunun duygularını davranışlarıyla göstermesinden zorlanan,
Kendi öfkesi yükseldiğinde çocuğuna istemediği tepkileri veren,
Bağırdıktan veya sert tepki verdikten sonra pişman olan,
Duyguları kabul etmekle sınır koymak arasında sıkışan,
Çocuğunun duygularını bastırmadan ama sağlıklı sınırlar içinde büyümesini isteyen,
Çocuğuna yalnızca bugünün krizlerini yönetmeyi değil, gelecekte kullanacağı duygusal becerileri de kazandırmak isteyen
ebeveynler için hazırlandı.
Çocuklar duyguları neden bu kadar yoğun yaşar? Duyguların gelişimsel süreçteki yeri nedir?
Duygu regülasyonu ne demektir ve çocuklar bu beceriyi nasıl geliştirir?
Öfke, ağlama, korku ve hayal kırıklığı sırasında çocuğuna nasıl yaklaşabilirsin?
Çocuğunun duygusunu kabul etmek ne demektir? Duyguyu kabul etmek neden her davranışa izin vermek değildir?
Çocuğunun duyguları neden senin duygularını da tetikleyebilir? Kendi regülasyonunu nasıl destekleyebilirsin?
Çocuğunun senin yardımın olmadan da zaman içinde duygularını düzenleyebilmesi için hangi becerileri destekleyebilirsin?
Öfke, ağlama, istediğinin olmaması ve benzeri günlük durumlarda kullanabileceğin somut yaklaşımlar.
Bir atölye katılımcısının, öğrendiklerini evde nasıl uyguladığına dair paylaşımı:
Eğitimden sonra ilk fırsatta aile toplantısı yaptık, kararlar aldık. […] Arada inatlaşıyor ama aldığımız kararları hatırlatıyorum, uzun sürmüyor. […] Küçük detaylar belki ama hayatımı kolaylaştırdı.
Eğitimci ve ebeveyn danışmanıyım. Çalışmalarımda ebeveyn-çocuk ilişkisine, çocukların duygusal ihtiyaçlarına ve ebeveynlerin zorlayıcı anlarda daha bilinçli ve şefkatli bir yaklaşım geliştirmelerine odaklanıyorum.
Ebeveynlerle yaptığım çalışmalarda en çok karşılaştığım şeylerden biri şu:
Çocuklarına iyi gelmek isteyen ama zor anlarda nasıl davranacağını bilemeyen ebeveynler.
Çocuğun öfkesi, ağlaması, sınırları zorlaması ya da yoğun duyguları karşısında ebeveynin de zorlanması çok anlaşılır. Bu nedenle çalışmalarımda yalnızca çocuğun davranışına değil, davranışın ardındaki duyguya, ihtiyaca ve ebeveyn-çocuk ilişkisine odaklanıyorum.
Bireysel ebeveyn danışmanlığı, ebeveyn atölyeleri ve eğitimlerle; ebeveynlerin çocuklarını daha iyi anlamalarına, zorlayıcı anlarda ne yapabileceklerini bilmelerine ve ilişkilerini koruyarak sınır koyabilmelerine eşlik ediyorum.
Çünkü inanıyorum ki ebeveynlik, çocuğu büyütmenin yanında kendini de fark etmeyi, dönüştürmeyi ve iyileştirmeyi içeren bir yolculuk.
Eğitim ve atölyelerime katılanların bana gönderdiği mesajlardan birkaçı.
Ebeveynliğe dair paylaşımlarım için Instagram'da da buluşalım: @feyza_seckiner
Eğitim özellikle 3-12 yaş arası çocukların ebeveynleri düşünülerek hazırlandı.
Hayır. Kriz anında ne yapacağımızın yanı sıra, çocuğun uzun vadede duygu düzenleme becerilerini geliştirmesine nasıl destek olabileceğimizi de ele alıyoruz.
Temel bilgileri anlaşılır şekilde ele alıyoruz ancak eğitim yalnızca teorik bilgilerden oluşmuyor. Günlük hayattan örnekler ve uygulanabilir yöntemlerle ilerliyoruz.
Hayır. Öfke doğal bir duygudur ve amacımız öfkeyi ortadan kaldırmak değildir. Ama çocuğunun öfkesini tanımasını, ifade etmesini ve zaman içinde daha sağlıklı şekilde düzenlemesini destekleyebilirsin.
Evet. Çünkü çocuğun duygu regülasyonunu desteklerken ebeveynin kendi regülasyonu da sürecin önemli bir parçası.
Çocuklarda Duygu Regülasyonu Eğitimi, çocuğunun duygularını susturmak için değil; onlarla sağlıklı bir ilişki kurmayı öğrenmesine destek olmak için hazırlandı.
Çünkü mesele çocuğunun hiç zorlanmaması değil.
Zorlandığında ne yapacağını öğrenmesi.
Eğitime katıl ve duygu regülasyonunu birlikte öğrenmeye başlayalım.
1.699₺
Eğitime Kaydımı Oluştur
